De zwarte bij (Apis mellifera mellifera) is de oorspronkelijke honingbij van Noordwest-Europa. Ze is door haar bouw, gedrag en levensritme goed aangepast aan ons klimaat, met koele zomers, natte perioden en lange winters. Juist daarom past deze bij goed bij een meer natuurlijke vorm van imkeren. Bij natuurlijk imkeren staat niet een zo groot mogelijke honingopbrengst centraal, maar de gezondheid en veerkracht van het bijenvolk. De bijen krijgen zoveel mogelijk ruimte om hun eigen ritme te volgen, hun nest op natuurlijke wijze op te bouwen en voldoende honing voor zichzelf te behouden. Ook zwermen wordt niet alleen gezien als lastig gedrag, maar als een natuurlijke manier waarop een bijenvolk zich voortplant.
De imker observeert vooral en grijpt alleen in wanneer dat echt nodig is. Daarbij wordt geprobeerd zo weinig mogelijk te verstoren en zoveel mogelijk rekening te houden met het natuurlijke gedrag van de bijen.
De zwarte bij is bovendien een belangrijk onderdeel van ons natuurlijke erfgoed. Door haar te behouden en op een zorgvuldige manier te houden, dragen imkers niet alleen bij aan sterke bijenvolken, maar ook aan genetische diversiteit en aan de biodiversiteit in het landschap.
